Affet Babacığım

Evlendiğinden beri evinde kalan babası yüzünden eşiyle sürekli tartışıyorduEşi babasını istemiyor ve onun evde bir fazlalık olduğunu düşünüyorduTartışmalar bazen inanılmaz boyutlara ulaşıyorduYine böyle bir tartışma anında; eşi, bütün bağları kopardı ve "Ya ben giderim, ya da baban bu evde kalmayacak" diyerek rest çekti.. Eşini kaybetmeyi göze alamazdı.

Babası yüzünden çıkan tartışmalar dışında mutlu bir yuvası, sevdiği ve kendini seven bir eşi ve birde çocukları vardıEşi için çok mücadele etmişti evliliği sırasındaAilesini ikna etmek için çok uğraşmış ve çok sorunlarla karşılaşmıştı. Hâlâ onu ölürcesine seviyordu.

Çaresizlik içinde ne yapacağını düşündü ve kendince bir çözüm yolu bulduYıllar önce avcılık merakı yüzünden kendisi için yaptırdığı kulübe tipi dağ evine götürecekti babasınıHaftada bir uğrayacak ve ihtiyacı neyse karşılayacak,böylelikle eşiyle de bu tür sorunlar yaşamayacaktı.

Babasına lâzım olacak bütün malzemeleri hazırladıktan sonra yatalak babasını yatağından kaldırdı ve kucakladığı gibi arabaya attıOğlu Can, "Baba bende seninle gelmek istiyorum" diye ısrar edince onu da arabaya aldı ve birlikte yola koyuldular

Karakışın tam ortalarıydı ve korkunç bir soğuk vardıKar ve tipi yüzünden yolu zor seçiyorlardıMinik Can, sürekli babasına "Baba nereye gidiyoruz ?" diye soruyor ama cevap alamıyorduÖte yandan; nereye götürüldüğünü anlayan yaşlı adamsa gizli gizli gözyaşı döküyor oğlu ve torununa belli etmemeye çalışıyordu.

Saatler süren zorlu yolculuktan sonra dağ evine ulaştılar. Epeydir buraya gelmemiştiBaraka tipindeki dağ evi artık çürümeye yüz tutmuş, tavan akıyorduBarakanın bir köşesini temizledi hazırladı ve arabadan yüklendiği yatağı oraya itina ile serdi. Sonra diğer malzemeleri taşıdı en son da babasını sırtlayarak yatağa yerleştirdi.

Tipi, adeta barakanın içinde hissediliyorduBarakanın içinde fırtına vardı adetaÇaresizlik içinde babasını izlediDaha şimdiden üşümeye başlamıştı. Yarın yine gelir bir yorgan ve birkaç battaniye getiririm diye düşündü

Öyle üzgündü ki, dünya başına göçüyor gibiydiO, bu duygular içindeyken babası, yüreğine bıçak saplanmış gibiydi. Yıllarca emek verdiği oğlu tarafından bir barakaya terk ediliyorduGururu incinmişti, içi yanıyordu ama belli etmemeye çalışıyordu. Minik Can ise olanlara hiçbir anlam veremiyorduAnlamsızca ama dedesinden ayrılacak olmanın vermiş olduğu üzüntüyle sadece seyrediyordu.

Artık gitme zamanıydıBabasının yatağına eğildi, yanaklarını ve ellerini defalarca öptü. Beni affet der gibi sarıldı, kokladıArtık ikisi de kendine hakim olamıyor ve hıçkıra hıçkıra ağlıyorduBuna mecburum der gibi baktı babasının yüzüne ve Can'ın elini tutup hızla barakayı terkettiArabaya bindiler

Can yola çıktıklarında ağlamaya başladı, neden dedemi o soğuk yerde bıraktın diyeVerecek hiçbir cevap bulamıyordu, annen böyle istiyor diyemiyordu

Can: "Baba, sen yaşlandığında ben de seni buraya mı getireceğim?" diye sorunca dünyası başına yıkıldıO sorunun yöneltilmesiyle birlikte deliler gibi geri çevirdi arabayıBarakaya ulaştığında "Beni affet baba. " diyerek babasının boynuna sarıldıBaba oğul sıkı sıkı sarılmış çocuklar gibi hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı

Oğlu: "Baba beni affet! Sana bu muameleyi yaptığım için beni affet!" diye hatasını belli ediyordu... Babası oğlunun bu sözlerine en anlamlı cevabı veriyordu... "Geri geleceğini biliyordum yavrumBen babamı dağ başına atmadım ki, sen beni atasın... Beni bu dağda bırakamayacağını biliyordum.

Altın sözler/hikayeler